سلااااااااااااااااااااااااااااام. این دفعه میخام یه ذره دلی بنویسم. نه خاطره نه علمی. فقط دلی. یه جورایی خودنویس. هرچی اومد تو مغز خودش فرمان به انگشت نوشته میشه.

چقده حس خوبیه پیدا کردن یه دوست جدید. من که شاید اگه بشمارم دوستای دور و نزدیکمو از هزار تا هم بزنه بالا ولی هنوزم وقتی یه دوست جدید پیدا میکنم انگار اولین دوستمه. عین بچگیا که توی دبستان کفشای قرمز پوشیده بودم. بعد یکی از بچه های همکلاسی بهم گفت چون کفشات قرمزه راهت نمیدن. منم گریه ام گرفت و مث همیشه پشت چادر مامانم قایم شدم. بعدم یه دوست که میشناختمش البته تا حدودی اومدو گفت ببین کفشای منم قرمزه. اشکالی نداره. یه حس خوب که یکی دیگه جز اونایی که همیشه باهاتن، همیشه دوست دارن، همیشه دوسشون داری، هست. هست و کمکت میکنه. هست که تنها نباشی.

چه حس خوبیه که یه دوست قدیمی که دلتنگشی بیاد و از خودش بهت خب بده. بیاد و بگه من برگشتم. بیا منتظرتم.

چه حس خوبیه وقتی دلت تنگه وقتی حوصله ات سر رفته و باید مدتها به مردم توی پیاده رو خیره بشی دوستت هندزفری اش رو باهات شریک بشه تا تو که گوشیت شارژ نداره هم اهنگ گوش بدی تا زمان زودتر بگذره. حتی اگه اهنگارو دوست نداشته باشی همین حس که داری به اون دوست نزدیکتر میشی خیلی شیرینه. شاید بچگانه به نظر بیاد ولی بعضی وقتا وقتی تو یه قدم برمیداری که به دوستی که دوستش داری نزدیک بشی و اون خودش قبل از رسیدن تو قدمش رو برمیداره انگار تمام راه نرفته رو رفته باشی. توی دانشگاه که الان دیگه حس میکنم توش غریبه نیستم خیلی این اتفاق خوشحالم میکنه.

روز اول که اومده بودم اینجا به جز یکی دو تا دوست قدیمی کسی رو نمیشناختم. با قوانین اینجا هم اشنا نبودم. همیشه باید قدم اولو غریبه برداره. خب منم غریبه بودم. قدمای اول با من بود ولی طرف نباید روشو بر میگدوند تا من این اجازه رو به خودم بد که قدمای بعدی رو هم بردارم. الان همه چیز عوض شده. با هم قدم برمیداریم.

چه حس خوبیه که به کسی که دوستش داری بالاخره بگی دوستت دارم. بعضی وقتا شایدم خیلی وقتا نمی تونی بگی دوستت دارم. نه اینکه تو نتونی. نه اینکه تو نخای. نه اینکه حس کنی مسخره ات میکنن. فقط از ترس اینکه نکنه طرف مقابل این حرف تو رو جدی نگیره. نکنه فکر کنه داری سرش کلاه میذاری. نکنه فکر کنه تعارفه. نکنه فکر کنه میخای ازش سو استفاده کنی.

چه حس خوبیه معجزه رو تو لحظه لحظه ی زندگیت حس کنی. حس کنی یکی داره نیگات میکنه با عشق. یکی که هرچی بخای بهت میده با لبخند. خب بعضی وقتام شاید اون چیزی که تو میخای فعلا نشه که بشه. ولی همین که مشکلات بقیه رو میبینی همین که مشکلات قبلی خودتو یادت میاد بعد لبخند رضایت الانتو روی لبات حس میکنی، تمومه! همیشه از مشکل الان من بزرگترم هست!

چه حس خوبیه هر روز صبح و بعد از ظهر سلام بدی. به زنده رودی که میدونی بهت انرژی میده. میدونی وقتی پرنده هاشو میبینی قند تو دلت اب میشه. چقده حس خوبیه که الان حس میکنی شهری که تو دوستش داری شهری که تو عاشقی داره هرچند کم هرچند فقط به اندازه چند تا کلمه "هفته اصفهان مبارک" بهش توجه میشه.

چه حس خوبیه وقتی داری از جلو هتل اسمان رد میشی دوستت بگه من از اون ماشینا میخام. و تو اینقدر غرق ارزوهات و اون ون توریستی شده باشی که هیچ ماشین دیگه ای رو ندیده باشی. هرچقدر هم که مدلش 2012 تر باشه.

چه حس خوبیه هر روز حس کنی داری به ارزوت نزدیکتر میشی حتی اگه ته دلت بلرزه که نکنه نشه؟ ولی بازم قرص و محکم وای میسی و به خودت میگی من میتونم. چرا نشه؟ تا الان شده از این به بعدم میشه!

چه حس خوبیه هر روز با هر قدمی که برمیداری یه قدم از بقیه جلوتر بیفتی هرچند هنوزم از خیلیا عقبی که باید باشی. وگرنه دیگه زندگی جذاب نیس. نه اینکه جلو بیفتی و با گرد قدمت جاده رو تیره و تار کنی تا کسی نیاد. جلو بیفتی تا بتونی دست بقیه رو هم بگیری راه رو بهشون نشون بدی و بگی از اون طرف! برو منم میام. کمک خواستی صدام کن.

چه حس خوبیه یکی ازت سوالی بپرسه هرچند جوابشم ندونی ولی کمکش کنی جوابو پیدا کنه. این یعنی اون انتظار داره ازت و این شیرینه. و اونم با علاقه بهت گوش بده تا جوابشو بگیره وبعدم با یه تشکر ساده یه حس خوب رو بهت هدیه بده.

چه حس خوبیه وقتی یکی از دوستات اشک توی چشاش حلقه زده، وقتی حالش گرفته استاد با اینکه بدونه نمیدونه کاری کنه بیاد بگه کاری از دست من بر میاد؟ این یعنی تو فقط یه شاگرد نیستی تو یه انسانی که هرچقدرم جایگاه اجتماعی مون با هم فاصله داشته باشه بازم برای من مهمی. بازم مهمه غمی نداشته باشه.

چه حس خوبیه وقتی غرق صحبتای استاد میشی وقتی با اینکه چشمات نمیتونه تا ته کلاس دنبالش کنه ولی گوشات تا اونجا باهاش میره اونم اینو درک کنه و وقتی میرسه به ردیف پشت سر تو نیگاهش دوخته بشه به نگاهت و تو بشی مخاطب خاصش.

چه حس خوبیه که با یه اهنگ غرق بشی و بری تو ارزوها. با یه اهنگ خاطرات شیرین گذشته ات رو ورق بزنی و ناخوداگاه یه لبخند بیفته گوشه ی لبت که نتونی جمعش کنی.

چه حس خوبیه وقتی یکی رو میبینی یا حتی فقط چند کلوم ازش تو وبلاگش میخونی حس کنی چقدر اشناس با اینکه مطمئن باشی تو زندگیت تا حالا یه ادم با این ویژگی ها رو ندیدی. و دلت بخاد بگی دوست دارم و به دلایلی که گفتم نتونی. وقتی بالاخره میگی انگار یه چیزی که اندازه ی سیاره مشتری تو گلوت گیر کرده بود رو حلش کرده باشی.

چه حس خوبیه وقتی میری و لیست ارزوهات رو نیگا میکنی ببینی به بعضیاش رسیدی به بعضیاش داری میرسی و بعضیاش هنوز باید براشون تلاش کنی. بچه ها حتمن همین الان برین و ارزوهاتونو یه جا بنویسین. واقعا خیلی شیرینه مرور ارزوهایی که الان تلاش واسشون رو که به یاد میاری، لحظات سختی رو که واسشون داشتی، و حتی بریدن از رفتن تو راهشونو رو به یاد میاری، خنده ات میگیره که چقده فکرای اون موقع ام مسخره بود!

اتوبوس رانی اصفهان واسه فرهنگ شهروندی و این حرفا توی ایستگاه ها به جای تبلیغ یه سری عکسا و جملات یه جورایی فرهنگ ساز! میزنه. این چند وقته موضوعشون تشکره. واقعا این حس خوبی که توی متناشون میگن رو من با دونه دونه سلول های بدنم حس میکنم. نه فقط وقتی ازم تشکر میشه حتی بیشتر وقتی تشکر میکنم. مخصوصا وقتی جوابم یه لبخنده با یه جمله ی خواهش میکنم.

چه حس خوبیه که ندونی دیگه کدوم یکی از حسای خوبتو بنویسی!

چه حس خوبیه که دوستت تا ته حسای خوب تو رو خونده باشه و حس خوبی هم پیدا کرده باشه که یه سری حس هایی که داره با حسای تو مشترکه!

دوستون دارم.

Take care

Be successful

Byebye